من

در حصار

فریاد جاودانه ی رنجم

و با سکوت جاری و ایمان مسدود

از رهایی

از آفتاب حرف می زنم .

من زیر سایه ی هر دشنه

شبی را راه به صبح بی خورشیدی برده ام

و زیر ضربه ی هر شلاق

سنبلی را

زیر خاکهای بی صاحب خوابانیده ام .

من با هراس

من با شکیب

هر شب

برای آنکه گفته می آید

بر برگهای معطر این یاس جوانمرگ

یک نامه ی پر از گریه

یک نامه ی طولانی نوشته ام

و روزهای جمعه روی صندوق پست گذاشته ام

که باد بیاید

و ببرد .

من هیچ قاصدکی را

پیش از آنکه ببوسم

فوت نکرده ام.

آیا این تن من نیست

که در چشمه های مسکوت مانده ی پرواز

دنبال راه تازه شدن

دنبال خوشبختی عمیق خویش می گردد ؟

آیا انصاف نیست

که بر تارک ابرپوش خانه ات

فریاد برآورم :

"من زن هستم"؟!

    وسوسه های ما را

      ـ کولی ها ـ

   با یک زبان مرده ی دور از فهم

   در گوش بادها

   زمزمه خواهند کرد...

   باران به پیشواز آمد.

   و من به قله های مه گرفته

   به صنوبرهای رقصنده در باد

   سلامی دوباره می کنم

   سلام بندرگز.

-----------------------------------------------------------------

   از تاشکند

   برخاستم .

   در سمرقند

   نشستم.

   هنوز خورشید را نیافته ام .

     درست اول بهار

     پروانه ممنوع شد.

     درست اول شعر ارغوانی این باغچه ی کوچک.

     در اولین پیچ

     پیش از اولین ایستگاه

     قطار ایستاد.

     و پروانه های رنگی کوچک

    پروانه های محکوم

    بر شاخه های ترد انار خشکیدند...

      در امتداد ایـــــــنـــــــــهــــــــــمه چشمِ بسته

      خودش را

                      می زاید؛

         _شب _

   زرد

   قرمز

   نارنجی.

  لحاف چهل تکه ی کوچک

   برای بیست و پنجمین بار شسته خواهد شد

  در متن ساده ی خوابهای ترک خورده .

   -----------------------------------------------------------

   باز ۱۶ آبان شد ...

(ضمن اینکه تمام شهر را گشتم که عابر بانک سالم پیدا کنم که پول بردارم بیایم کافی نت که همه ی حرفهایی که نمی شود به هیچکس گفت اینجا بنویسم. اما از آنجا که اصلا قصد ندارم اوضاع مملکت را نقد کنم از خیر مسئله عابر بانکهای خراب و دست چندم می گذرم. )

اصلا سخت نیست کنار مردمی باشید که با شما فرق دارند . اصلا سخت نیست که هر کسی را به کار خودش وابگذارید . حتی برای خود من هم اصلا سخت نیست . آدم می تواند روحش را تربیت کند . می شود آزادی را برای همه خواست . (به قولی : آنچه را برای خود می پسندید برای دیگران هم بپسندید) .خیلی ساده است . اینکه هر کسی راهمانطور که هست بپذیرید . دوست داشته باشید . بخواهید .

اما سخت آن است که دیگران شما را آنطور که هستید قبول نداشته باشند . حتی وقتی که هیچ آسیبی به آنها نمی زنید . و مهمتر اینکه حتی وقتیکه پا از حدود انسانی خود فراتر نمی گذارید . ( و حتی حقوق شرعی )

این خیلی عجیب است . پیروان پیامبری که اسطوره ی صلح و دوستی بود تمام وجوه انسانی را به ۶ متر پارچه ی سیاه می فروشند . 

می شود در کنار زنهای نقابدار خیلی راحت زندگی کرد . اما نمی شود انتظار داشت که تو را با عقایدت بپذیرند . حتی اگر این عقاید خلاف هیچ قاعده و قانون انسانی و حتی اسلامی نباشد .که اسلام دین انسانیت است .  آدمهایی که فقط چادر را می شناسند . زنهای مهمانی و زرق و برق و بریز و بپاش و خودنمایی و ...

هیچ نباید انتظار داشته باشید که پذیرفته شوید . حتی از پیروان پیامبر سبز . هیچ نباید فکر کنید انسان هستید وقتیکه چادر سرتان نیست . اصلا نباید انتظار داشته باشید که توی مهمانی از شما خوششان بیاید.اصلا نباید انتظار داشته باشید همراه شما راه بروند .دعوتتان کنند . به عقایدتان احترام بگذارند . شما را آنگونه که هستید قبول داشته باشند . باز هم متذکر می شوم که همه ی اینها حتی در صورتیکه شما فقط یک انسان معمولی باشید و حق کسی را هم پایمال نکنید و دروغ هم نگویید و بی ادبی هم نکنید و و بی حرمتی هم نکنید و ... باز هم صادق است . انگار که این حقوق انسانی که همه اش درست عین همان حرفهای خدا و پیامبر سبزش است بدون بودن آن ۶ متر پارچه هیچ ارزشی ندارد...

تنها چیزی که دائم می شنوید نصیحت است . اما اگر واقعا به خود و اصول خود مومن باشید پیدا کردن راه درست چندان هم سخت نیست .راه درست رعایت حقوق انسانی است . همین .

                                                                ...

        هر طایفه ای ز من گمانی دارد

                                                       من زان خودم ؛ همین که هستم هستم...